Kilka słów o autyzmie

Autyzm to całościowe zaburzenie rozwoju, co oznacza, że u dzieci nim dotkniętych obserwuje się objawy nieprawidłowego funkcjonowania we wszystkich obszarach rozwoju. Charakterystyczne dla autyzmu są zaburzenia relacji społecznych, kontaktu, porozumiewania się, trudności z podporządkowaniem się regułom społecznym wynikające z braku ich zrozumienia, które pojawiają się już we wczesnym dzieciństwie (przed 3 rokiem życia).

Autyzm występuje w zależności od przyjętych kryteriów diagnostycznych u około 5-20 dzieci na 10.000 urodzin, trzy razy częściej u chłopców niż u dziewczynek. Przyczyny powstawania zaburzenia nie są jeszcze dostatecznie wyjaśnione, jednakże wyniki wielu badań zdają się potwierdzać hipotezę o jego organicznym podłożu. Zaburzenia autystyczne mają bardzo zróżnicowany charakter i nie tworzą jednolitego obrazu co do symptomatologii i głębokości zaburzeń. Z tego powodu w literaturze światowej używa się określenia „spektrum zaburzeń autystycznych”. Bardzo trudno jest podać pełny i jednolity opis dzieci z autyzmem, gdyż reprezentują one zróżnicowany poziom zachowań i funkcjonowania. Nasilenie poszczególnych objawów może być skrajnie silne, lub czasem (niestety znacznie rzadziej) bardzo dyskretne i ledwo zauważalne. Dlatego też diagnoza autyzmu opiera się na stwierdzeniu obecności charakterystycznych zachowań związanych z tym zaburzeniem. Przeprowadza ją zespół diagnostyczny lub lekarz psychiatra w oparciu o kryteria diagnostyczne wg klasyfikacji ICD-10 lub na DSM-IV ( klasyfikacja zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego ). Zanim jednak dziecko trafi do specjalisty, to rodzice muszą zauważyć sygnały świadczące o tym, że ich pociecha rozwija się inaczej niż jej rówieśnicy.

Powodami do niepokoju powinny stać się objawy takie jak:

  • brak reakcji dopasowywania swego ciała do osoby, która przytula, bierze na ręce,
  • nie nawiązywanie kontaktu wzrokowego,
  • brak więzi emocjonalnej z rodzicami, nie chwalenie się własnymi wytworami lub interesującymi przedmiotami,
  • brak szukania pocieszenia u swoich rodziców,
  • zubożona ekspresja twarzy,
  • brak zainteresowania prostymi zabawami opartymi na interakcjach społecznych (np. zabawa w „a kuku”),
  • brak zdolności naśladowczych, dziecko nie jest zainteresowane czynnościami, które wykonują inni i nie naśladuje ich,
  • silnie przywiązanie do przedmiotów martwych, takich jak kamienie, małe zabawki, pudełka oraz wykazywanie dużego zaniepokojenia w przypadku zabrania im tego przedmiotu,
  • niezdolność do zabawy z rówieśnikami,
  • brak samodzielności w zakresie wykonywania prostych czynności samoobsługi,
  • niewłaściwe wykorzystywanie przedmiotów, schematyczne i powtarzające się czynności związane z przedmiotami np. układanie klocków według kształtów, burzenie i ponowne układanie, wprowadzanie przedmiotów w ruch wirowy,
  • powtarzające się stereotypowe czynności takie jak: machanie rączkami, kręcenie się w kółko, chodzenie na palcach, wpatrywanie się we własne paluszki,
  • nadmiar takich cech, jak agresja, autoagresja, stymulacje, autostymulacje, napady wściekłości, labilność nastrojów, zachowania nieadekwatne do sytuacji;
  • brak strachu jako odpowiedź na realne niebezpieczeństwo lub nadmierna bojaźliwość wynikająca z kontaktu z niegroźnymi obiektami;
  • brak reakcji na własne imię, przy prawidłowej reakcji – na przykład – na szelest papierka od czekolady;
  • wymaganie niezmienności otoczenia, protest przy próbie – na przykład – przestawienia mebli, zmianie trasy spaceru;
  • ograniczony wachlarz pokarmów, sprzeciw przy próbie wprowadzania nowych pokarmów;
  • brak rozwoju mowy, przy jednoczesnym nie występowaniu innych form komunikacji, na przykład za pomocą gestów lub opóźniony jej rozwój;
  • utrata umiejętności mowy pojawiająca się najczęściej pomiędzy 18 a 30 miesiącem życia;
  • występowanie echolalii (powtarzanie słów lub fraz usłyszanych wcześniej);
  • odwracanie zaimków;
  • niezwykłe reagowanie na bodźce sensoryczne (np. brak reakcji na własne imię lub nagłe hałasy, a zatykanie uszu, krzyk na dźwięk dartej gazety, odgłosu włączonej pralki, obsesja podążania wzorem za ułożonymi wzorami z płytek podłogowych, dostrzeganie interesującego przedmiotu z odległości wielu metrów, wpatrywanie się uważnie w wiatrak wentylatora, okno, spłukiwaną toaletę; nadwrażliwość na dotyk itp.)

 

Drodzy Rodzice!

Jeśli zauważyliście, że Wasze dziecko nie rozwija się prawidłowo, jeśli macie wątpliwości dotyczące jego rozwoju umysłowego czy rozwoju mowy lub jeśli lekarz stwierdził nieprawidłowy rozwój, wady wrodzone lub inne upośledzenia, skontaktujcie się z Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną w Białogardzie ul. Dworcowa 2, tel: 0-94 312-25-96. W poradni istnieje możliwość uzyskania porady, przeprowadzenia specjalistycznych badań diagnostycznych oraz objęcia dzieci terapią psychologiczną,pedagogiczną i logopedyczną. Szczegółowe informacje można uzyskać poprzez osobisty lub telefoniczny kontakt z sekretariatem poradni.

autor: Marta Hewelt – pedagog

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Białogardzie świadczy specjalistyczne usługi w zakresie diagnozy, pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla dzieci, młodzieży i rodziców oraz wspomagania przedszkoli, szkół i placówek w realizacji zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych.

Nasze usługi są dobrowolne i bezpłatne, a do ich skorzystania zaproszeni są mieszkańcy z miasta i gminy Białogard, miasta i gminy Karlino, miasta i gminy Tychowo.


Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna
w Białogardzie

ul. Dworcowa 2, 78-200 Białogard


Tel/Fax: 94 312 25 96

Tel. komórkowy: 515 082 620

email: pppbialogard@poczta.onet.pl


Sekretariat zaprasza w godzinach: 7:30 - 15:30

od poniedziałku do piątku


mapa dojazdu